Veerle staat aan het buffet met een bordje in haar hand waar ze niets van wil eten. Ze gaf net een speech op het nieuwjaarsfeestje van een ondernemersevent. Naast haar vertelt Koen over zijn nieuwe fiets, over wattages en carbon. Ze knikt op het juiste moment, maar voelt ook dat ze haar tanden op elkaar aan het klemmen is waardoor glimlachten moeilijk wordt.

Rond haar staan dertig mensen die haar kennen. Sommigen al twintig jaar. Er wordt gelachen, glazen tikken, iemand slaat een collega op de schouder. Ze hoort alles tegelijk: de muziek uit de slecht afgestelde boxen, het gezoem van de koelkast die de wijn op temperatuur houdt, de zin van Peter die niet klopt met zijn gezicht. Hij zegt dat het een top kwartaal was maar zijn ogen zeggen iets anders. Ze ziet het en zegt niets. Wat zou ze ook zeggen.

Ze zet het bordje neer en pakt het weer op. Ze telt de cherrytomaatjes. Vijf.

“Jij bent altijd zo rustig,” zegt Koen, en hij bedoelt het als compliment. Ze glimlacht. Onder haar borstbeen zit een druk, zacht maar hardnekkig, zoals wanneer je een trap afgaat en er één trede minder blijkt te zijn.

Ze gaat naar de gang, zogezegd om haar gsm te zoeken. Die zit in haar jaszak, waar ze hem zelf gestopt heeft. Ze blijft een halve minuut staan met haar hand op de stof van haar jas die hangt tussen de jassen van de mensen met wie ze binnenkwam.. Die van Peter ruikt naar sigaretten, al beweert hij dat hij gestopt is. Ze wist dat al maanden.

De vrouw van het cateringbedrijf komt met een stapel bakken voorbij en blijft even staan. “Gaat het, mevrouw? U ziet wat bleek.”

“Het gaat,” zegt Veerle. Dan, zonder het te plannen: “Ik ben eigenlijk gewoon moe van al het luisteren.”

De vrouw knikt alsof dat de gewoonste zin van de wereld is. “Ja,” zegt ze. “Dat is vermoeiend.” Ze schuift haar bakken op haar heup en gaat door.

Veerle blijft nog even staan. Haar schouders zakken drie millimeter. Ze voelt zich gezien en getroost. Ze had steun verwacht van een collega, of een vriend, maar het was iemand wiens naam ze niet eens kent. Ze streelt nog één keer over de mouw van haar eigen jas, zoals je een dier aanraakt dat je niet wilt storen, en loopt terug naar binnen.

Dat is mentale eenzaamheid. Je hebt een netwerk, maar geen plek waar je kan zeggen wat je ziet en voelt. Sensitieve leiders ervaren dit gemiddeld meer omdat ze verlangen naar contacten die even snel kunnen denken en even diep voelen als zij, maar helaas zijn die moeilijk te vinden. 

Daarom richtte ik de Sensitive Leaders Community op. Je bent welkom om een scan te doen die je inzicht geeft in wat voor leider je bent: een leider die voorloopt of een leider die vastloopt.

Als ik denk dat ik je verder kan helpen, hoor je van me voor de Gratis Sensitive Leader Call. Daar haal je vaak inzichten uit die je nooit kreeg. Waarom je op een feest maar blijft luisteren, bijvoorbeeld.